آزاد

از سوی دیگر، ما به دیدن یک تصویر واضح از دنیای روبرویمان عادت کرده ایم، اما اسبها تصویری بهت آور از پیرامون

خود دارند که در آن دو نقطه کور وجود دارد: یکی درست در مقابل بینی اسب که به اندازه چهار فوت (تقریبا یک متر و 20 سانت)

روبروی اسب امتداد دارد، و دیگری در پشت دم اسب که حدود ده فوت (تقریبا 3 متر) امتداد می یابد.

وقتی نقطه کور مقابل اسب را در نظر می گیریم، توانایی اسبهای پرشی بیشتر شگفت انگیز جلوه می کند. وقتی اسب به مانع

نزدیک می شود دیگر آن را نمی بیند و برای پرش از مانع تنها باید بر مهارت سوار خود تکیه کند.

همچنین اسب ها نمی توانند مانند انسان یا بسیاری از حیوانات دیگر چشم های خود را روی یک نقطه متمرکز کنند. تا به حال

دقت نکرده اید که اسب هنگام نگاه کردن به چیزی سرش را بالا و پایین کند؟ خب دنیای اسب علت این حرکت توسط اسب را به

شما می گوید: اسب این کار را انجام می دهد تا طول کانونی را تنظیم کند؛ او آنقدر سرش را حرکت می دهد تا جسم مورد نظر در

نقطه کانونی در شبکیه قرار بگیرد.

علاوه بر این، از آنجا که میدان دید دو چشم اسب با هم همپوشانی نمی شود – چشم راست چیزهایی را می بیند که در سمت راست

اسب قرار دارد و چشم چپ چیزهایی که در سمت چپ قرار دارد و این دو تصویر روی هم نمی افتد – این نکته جالب است که

اسب هیچ گاه به واسطه دو تصویر حاصل از دو میدان دید سردرگم نمی شود.